Wrocław, dnia 29.05.2026 r.

Komunikat
Dolnośląskiej Izby Aptekarskiej we Wrocławiu
w przedmiocie interpretacji art. 88 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne

*

Dolnośląska Izba Aptekarska we Wrocławiu (dalej: „Izba”) wyraża swój publiczny sprzeciw wobec przyjętej przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: „DWIF”) interpretacji art. 88 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne („p.f.”). Przepis ten określa minimalny okres zatrudnienia w aptece, potrzebny do uzyskania uprawnienia do pełnienia funkcji kierownika apteki. Treść tego przepisu jest następująca: „Kierownikiem apteki ogólnodostępnej może być farmaceuta, który spełnia łącznie następujące warunki: posiada tytuł specjalisty w dziedzinie farmacji aptecznej, klinicznej lub farmakologii oraz co najmniej dwuletni staż pracy w aptece ogólnodostępnej w pełnym wymiarze czasu pracy, albo posiada co najmniej pięcioletni staż pracy w aptece ogólnodostępnej w pełnym wymiarze czasu pracy“.

Wedle interpretacji DWIF wliczenia do stażu pracy, o którym mowa w tym przepisie, podlega tylko okres pracy na pełny etat. Natomiast nie podlega wliczeniu – w jakimkolwiek zakresie – okres świadczenia pracy na cząstkę etatu, np. 1/2, 3/4 etc. W ocenie Izby prawidłowa wykładnia tego przepisu jest następująca: świadczenie przez farmaceutę pracy w aptece w niepełnym wymiarze czasu pracy podlega wliczeniu do stażu pracy potrzebnego do nabycia uprawnień do pełnienia funkcji kierownika apteki, jednakże w takiej sytuacji staż ten ulega odpowiedniemu wydłużeniu.

W ocenie Izby nie ma uzasadnienia do odmowy wliczania do stażu, o którym mowa w art. 88 ust. 2 pkt 1 p.f., pracy świadczonej przez farmaceutę w aptece w niepełnym wymiarze czasu pracy. Gdyby przyjąć taką interpretację przepisów, to oznaczałoby to, że farmaceuci, którzy świadczą pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy nie mogliby zaliczyć tego okresu do stażu pracy potrzebnego do objęcia funkcji kierownika apteki. A jeżeli świadczyliby pracę tylko w ten sposób – nawet przez wiele lat – nigdy nie mogliby objąć funkcji kierownika apteki.

Taka interpretacja art. 88 ust. 2 pkt 1 p.f. jest niedopuszczalna.

Niezależnie od tego przyjęta przez DWIF wykładnia stoi w sprzeczności z funkcją tego przepisu. Jego celem jest zagwarantowanie, że odpowiedzialne stanowisko, jakim jest kierownik apteki, będą obejmować jedynie farmaceuci z odpowiednim (tzn. odpowiednio długim) stażem pracy. W ocenie Izby cel ten jest spełniony również w sytuacji, gdy dany farmaceuta świadczy pracę w niepełnym wymiarze pracy, ale za to odpowiednio dłużej (niż pięć lub dwa lata).

Izba zauważa, że w niektórych sytuacjach zastosowanie preferowanej przez DWIF wykładni art. 88 ust. 2 pkt 1 p.f. mogłoby rodzić skutek dyskryminacyjny. M.in. wówczas, gdy dany farmaceuta legitymuje się np. umiarkowanym stopniem niepełnosprawności i świadczy pracę w wymiarze maksymalnie 7 godzin na dobę (takie uprawnienie wynika z art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Wówczas taki farmaceuta nigdy nie miałby zaliczonego okresu pracy do stażu, potrzebnego do objęcia funkcji kierownika apteki. W ocenie Izby stanowiłoby to dyskryminację ze względu na niepełnosprawność lub z uwagi na zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP: „Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny“.

Dodatkowo sprzeciw Izby budzi ta okoliczność, że Inspektor odmawiając zaliczenia farmaceucie okresu pracy w aptece w niepełnym wymiarze czasu pracy, czyli – tym samym – stwierdzając niespełnianie wymogów do pełnienia funkcji kierownika apteki, nie wydaje decyzji o wyrażeniu sprzeciwu, co do objęcia tej funkcji. Zgodnie z art. 88 ust. 2d p.f. „Wojewódzki inspektor farmaceutyczny może wnieść w drodze decyzji sprzeciw, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku, jeżeli osoba ubiegająca się o funkcję kierownika apteki nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 2“. Brak wydania decyzji o wyrażeniu sprzeciwu uniemożliwia kontrolę instancyjną oraz sądową przyjętego przez Inspektora stanowiska. W ocenie Izby stanowi to również naruszenie prawa do sądu dla podmiotu, który prowadzi aptekę (nie ma on możliwości wniesienia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego).

Z opisanych wyżej względów Izba uważa, że przyjęta przez DWIF wykładnia art. 88 ust. 2 pkt 1 p.f. jest niewłaściwa, a wynikająca z niej praktyka – nieprawidłowa; i nie powinna być ona dłużej stosowana w praktyce obrotu (powinno się od niej niezwłocznie odstąpić). Niewątpliwie działanie to stanowi naruszenie prawnie chronionych interesów farmaceutów, przede wszystkim farmaceutów będących pracownikami, które to interesy Izba ma konstytucyjny i ustawowy obowiązek chronić.

*

mgr farm. Kamil Furtak – Wiceprezes Okręgowej Rady Aptekarskiej Dolnośląskiej Izby Aptekarskiej we Wrocławiu
r. pr. Piotr Sędłak – prawnik Dolnośląskiej Izby Aptekarskiej we Wrocławiu